Altijd lachen, de paastijd. Net als kerstmis trouwens, wanneer anders toch kritische astronomen plotseling veranderen in Bijbels-literalisten en zich afvragen wat de ster van Betlehem toch kan zijn geweest. Dat die astronomen de meest elementaire regels voor de tekstuitleg negeren, is minstens zo inspirerend om gade te slaan als die historici
Vorig jaar was het de Britse geleerde , die beweerde dat Jezus het Laatste Avondmaal niet op donderdag, maar al wat eerder zou hebben genuttigd. Dat is al in 1957 geopperd, dat is nadien weerlegd op logische gronden (de gevolgde methode wordt selectief toegepast) en dat hoefde dus niet opnieuw te worden gepubliceerd. Humphreys deed het toch, zijn uitgever schreef een persbericht en aangezien journalisten toch nooit de moeite nemen een historicus te bellen, haalde het persbericht verschillende kranten. Gratis reclame.
Dat is het leuke van deze tijd van het jaar: de verrukkelijke aanblik van geleerden die zichzelf en de wetenschap volslagen belachelijk maken. De reden is dat christenen zich aan het einde van de winter voorbereiden op het paasfeest, wat betekent dat het voor Bijbelgeleerden nu het seizoen is om naar fondsen te vissen. Dat doen ze door middel van overdreven claims in persberichten.
Wat is het nieuws? Een theologe wijst erop ( ) dat we, zolang we Jezus’ DNA niet hebben, niet kunnen weten of hij biologisch een man was of alleen maar die rol aannam (en daarin werd erkend). Dat werd dus samengevat tot “ “, waarop een andere geleerde dat in de Bijbel over Jezus wordt gesproken als een “hij”. Dat is een ignoratio elenchi, want de theologe had al aangegeven dat Jezus’ mannelijke rol werd erkend. Een beter antwoord zou, althans volgens mij, zijn geweest dat on n’a pas besoin de cette hypothГЁse.
Ze zijn ook dit voorjaar weer lekker bezig, die wetenschappers, met het beschadigen van de wetenschap. Dat is een traditie. Dit keer is de hoax dat Jezus misschien een hermafrodiet was.
Antiek beeld van een hermafrodiet; Palazzo Massimo, Rome
We hebben een fijn hotel in het wat westelijke deel van Beiroet. Niets te klagen, al weet ik nog niet of het internet het zo meteen goed genoeg zal doen om dit op te laden. Het is niet heel belangrijk. Op de TV is een aflevering van вІ
De straten in de stad doen me denken aan die van Iskenderun of Netanya, maar de flats langs de Corniche doen weer denken aan Tripoli. Wonderlijk genoeg zien we langs de zee vrijwel nergens terrasjes, tot we in het westen bij de duivenrotsen staan. Het verkeer lijkt minder hectisch dan we verwachtten en de mensen zijn opvallend vriendelijk.
Op de luchthaven valt meteen een gebouw op dat sterk lijkt op de dat waarin de Amerikanen tot 1983 hun kazerne hadden. Van de schade van de bomaanslag is natuurlijk niets meer te zien, maar ik vond het interessant om te zien вІ of beter, ik dГYnk het te hebben gezien. Opvallend: een enorme poster met drie leiders van Hezbollah hing naast een even grote reclame voor de Kentucky Fried Chicken.
We zijn dinsdag zonder noemenswaardige problemen aangekomen in Beiroet. De eerste indrukken op het vliegveld waren buitengewoon positief: het is schoner dan bijvoorbeeld Fiumicino bij Rome. Het kantoor van de douane, waar ik even moest wachten omdat mijn paspoort wat vragen opriep, bood de aangename verrassing dat er geen portret hing van een AtatГrk, een president Assad, een koning Abdollah, een imam Khomeiny, een president Mubarak of een kolonel Khadaffi. Ik kan me, in een land met zoвІ n gevarieerde bevolking, voorstellen dat je met zoвІ n afbeelding al snel iemand provoceert.
Het is zo triest dat Pakistan wordt getroffen door ramp na ramp. De mensen verdienen er zoveel beter.
вІ in Lahore, toen de bliksem insloeg en de stroom uitviel. Ik hoor nog hoe iedereen reageerde met een schaterlach.
Dat het er zoВAn puinhoop is, hebben de Pakistanen voor een groot deel aan zichzelf te wijten. Een aanhoudende 5% economische groei is te weinig als het gemiddelde gezin zes kinderen heeft. Maar de mensen zijn hartelijk en opgeruimd. Ik zat eens tijdens een enorme regenbui in een van de restaurantjes in вІ
Laat ik het slechte nieuws eens van een contrapunt voorzien. Pakistan is ook het land van , van het , van de , van , van het fort bij , en van talloze ongelooflijk aardige mensen. Het is het land waar ik in chauffeursrestaurants heb geprobeerd walgelijke melkthee te drinken, waar ik schitterend versierde vrachtwagens zag rijden, waar ik de heerlijkste bloemengeuren heb opgesnoven en rivieren zag die nog mooier waren dan onze eigen IJssel.
Ik zou liegen als ik zei dat Pakistan altijd in mijn gedachten is. Maar als het land in het nieuws komt, word ik altijd verdrietig. Het is namelijk nooit goed nieuws. Ik heb er al eens toen bij een zelfmoordaanslag vijfenveertig mensen om het leven kwamen en toen Bin Laden werd gedood in het stadje waar ik ooit zeer gastvrij ben ontvangen. Mijn gastheer en zijn familie zijn vrijwel zeker omgekomen bij de grote aardbeving van 2005.
Wij zijn veilig aangekomen. Maar ik heb medelijden met de mensen die in het vliegtuig zaten dat gisteren is neergestort bij Islamabad. De eerste berichten zeggen dat het vliegtuig niet luchtwaardig was, en dat zou best waar kunnen zijn.
wat een geluk dat het niet zo heet meer is, het is nog maar 48 gradenвІ). Maar toen kwam het vliegtuig. Je staart uit het raam, je kijkt over de vleugel en je ziet een hele reek lege nagelgaten.
De uitzondering was de vlucht van Multan naar Peshawar. De luchthaven was prima geweest, met een opvallend goede airconditioning (niet onbelangrijk in een stad waar we nog de voorgaande dag waren begroet met вІ
Er zijn tientallen redenen om een hekel te hebben aan vliegen, maar de veiligheid van het vliegtuig zГYlf heeft mij nog nooit zorgen gebaard. Zelfs niet in Iran, dat geen reserveonderdelen mag kopen voor zijn verouderde luchtvloot.
Uncategorized « Mainzer Beobachter
Комментариев нет:
Отправить комментарий